Liban-Izrael: Anatomia e një Konflikti, Pjesa e dytë

Në Ras Nakura, më 23 mars 1949, libanezët shërbyen shampanjë, ëmbëlsira dhe banane, ndërsa inxhinierët izraelitë punonin për të çaktivizuar minat që kishin vendosur në fusha.

U mblodhën për të nënshkruar një marrëveshje historike: një traktat armëpushimi. Koloneli Toufic Salem, kreu i delegacionit, shkëmbeu disa fjalë me homologun e tij izraelit.

“Izraeli nuk ka pasur kurrë një grindje me Libanin në të kaluarën dhe nuk sheh asnjë arsye që të ketë një të tillë në të ardhmen. Marrëveshja që sapo është nënshkruar shënon fundin e një kapitulli të pafat”, deklaroi koloneli Mordekai Makleff.

Në Bejrut, shumë u gëzuan për ndërprerjen e armiqësive, por libanezët ishin gjithashtu të hidhëruar që ishin vendosur në një situatë ku një armëpushim duhej të negociohej me një shtet që arabët ishin betuar se nuk do ta njihnin kurrë.

Kjo marrëveshje, “thjesht ushtarake, nuk mund të ketë asnjë efekt në të ardhmen politike të Palestinës”, deklaroi Fuad Ammoun, Sekretari i Përgjithshëm i Ministrisë së Punëve të Jashtme në atë kohë.

Akti i dha fund epokës së luftës të armatosur midis dy vendeve. Ditën e dytë, u zhvillua një shkëmbim të burgosurish: shtatë izraelitë u dorëzuan në këmbim të tridhjetë e tetë libanezëve.