Si ra BE-ja në kurthin e Kinës (dhe si të dalësh prej tij)

Më 27 nëntor 2007, një ditë para samitit të dhjetë BE-Kinë, José Manuel Barroso iu drejtua udhëheqësve të Shkollës Qendrore të Partisë Komuniste Kineze në Pekin.
Presidenti i atëhershëm i Komisionit nuk kishte gjë tjetër veçse lëvdata për ta.
“Është një nder i madh për mua të jem këtu, në këtë shkollë prestigjioze që luan një rol qendror në trajnimin e burrave dhe grave që mbajnë mbi supe detyrën e rëndë të udhëheqjes së këtij vendi dhe avancimit të reformave të Kinës dhe hapjes ndaj pjesës tjetër të botës”, deklaroi me entuziazëm Barroso.
Evropa dhe Kina, tha Barroso, “nuk ndajnë të njëjtin sistem politik. Megjithatë, ne besojmë se përballemi me të njëjtat sfida politike dhe sociale”. Ai shkoi edhe më tej. “Ne shohim ngjashmëri të mëdha midis konceptit tuaj të ‘zhvillimit shkencor’ dhe asaj që ne në Evropë zakonisht e quajmë ‘zhvillim i qëndrueshëm’. Ne kemi përvojë të konsiderueshme në këto fusha, kështu që shoh potencial të madh për bashkëpunim dhe shkëmbim përvojash midis nesh, duke përfshirë bizneset, universitetet, studiuesit dhe shoqërinë civile tona”.
Nuk është e qartë nëse publiku – elita e ardhshme e një diktature totalitare – buzëqeshi me vërejtjet e Barrosos.
Megjithatë, pikërisht në atë kohë, udhëheqja e Partisë përshpejtoi strategjinë e saj gjeopolitike, e cila e ka çuar Kinën të dominojë pothuajse të gjitha tregjet globale për lëndët e para kritike sot.